เอ้อ .. นี่คงเป็นการเริ่มเขียนใหม่อีกครั้งอ่ะนะ ...
ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ที่เดิมก็ตาม ...
ที่จริงก็ไม่ค่อยอยากเขียนหรอก เพราะว่าคนที่เค้าสร้าง...
สร้างเวปนี้ขึ้นมา มีจุดประสงค์ คนละอย่างกับที่เรา ..
กับที่เรากำลังเขียนอยู่ .. เค้าได้อธิบายไปแล้ว ...
แต่ถึงอย่างไรก็ขออนุญาติ ใช้เนื้อที่ในนี้ เพื่อเขียนบางอย่าง ..
ที่อาจจะมีความจำเป็น และ ไม่มีความจำเป็นสำหรับบางคนหน่อยนะ ..
วันนี้ โดยส่วนตัวแล้วมีเรื่องที่จะเขียนลงไดอยู่แค่ไม่กี่เรื่องหรอก ...
เรื่องที่เป็นของเราโดยเฉพาะก็คงมี 2 เรื่องอ่ะ ...
เรื่องแรกเลย ก็คือ ...
วันนี้ ไปแข่งฟุตซอลมา ( ก็คือฟุตบอลสนามเล็กอ่ะ )
ในความจริงเราก็รู้ตัวอ่ะนะว่าที่จริงนั้นเราไม่ได้มีเรี่ยวแรงใดๆ
เหมือนเมื่อก่อนเลย ( ก็ทำงานนี่นา )
แต่ที่กลับไปเล่นเพราะว่าความกระหายในการเล่นฟุตบอล ..
ใช้ว่ากระหายได้เลย .. เพราะว่าไม่ได้เล่นมานานมากจริงๆ ..
ด้วยความอยาก + ความเง... เหอๆ หยาบไปป่าว .. จรึงรีบเดินทางกลับ...
อาจจะมีใครบางคนน้อยใจหรือเปล่ามะรู้ .. อ่ะ .. แต่ที่จริงก็ อยากให้ไปบ้าน นะ ..
แต่ก็มีอุปสรรคอยู่หลายอย่างเชียว .. อย่างแรกก็เรื่อง ที่บ้านของ ผลไม้ อ่ะ ..
อีกอย่างก็คือ ที่บ้านของเรา มีหมา อยู่ตัวนุง เหอ ๆ แล้ว ผลไม้ ก็กัวหมาซะด้วยซิ ..
เลยเปงว่า อด .. กลับไปก็ได้เรื่องเลย .. เอ้อ .. ไปถึงก็เจอกับข่าวพี่ชาย ..
ไปมีเรื่องกับคนอื่น .. ไม่ซิ ต้องบอกว่าคนอื่นเอาเรื่องมาให้น่าจะถูก ..
เอ้อ .. ทามมายมีแต่ปัญหาหว่า .. ช่างมันเตอะ ไปเตะบอลดีก่า ..
จึงรีบไปที่สนามบอล .. ไปถึง คนเต็ม พอดี .. เหลืออยู่ 2 คน .. ขี้เกียจรอ ..
เลยออกวิ่งซะ โดยระยะทางก็น่าจะประมาณ เกือบ 2 โล ... เหนื่อยซะแล้ว ..
ทำไมเด๋วนี้วิ่งได้น้อยจังน้า .. แก่แล้วนิหว่า .. เอ้อ .. เหนื่อย ..
กลับมาก็ เลยคุยเรื่องที่จะทำให้ที่บ้านอีกเรื่องนึง .. คือ จะเปิดร้านเกมให้พี่ชาย ..
ในที่สุด ก็เช้า ...
ตื่นขึ้นมาวันนี้ก็เตรียมตัวไปแข่งบอล ..
ไปโดยที่รู้ตัวว่าจะไปแพ้ .. เอ้อ .. ไม่เคยเลย ..
ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย .. แต่ทำไงได้ ..
สภาพตัวเองก็มะพร้อมสภาพทีมก็มะพร้อม ..
เอาฟระ แพ้ก็กีฬาได้เหงื่อ .. ไปถึงก็ได้ดู 2 คู่ก่อนถึงคราวตัวเอง ..
ได้เวลาแล้ว ..
ปรี๊ด ด ด ด ดดดดดดด ..... เริ่มการแข่งขัน ..
ปรี๊ด ด ด ด ดดดดดดดดดดด .... จบการแข่งขัน ...
เอ้อ ๆๆ เหนื่อยชมัดยาด .. เจ็บอีกตะหาก ...
แถมแพ้ซะ .. ถล่มทลาย ..
7 - 2 ทำไปได้ ... 555+ แต่ว่าเด๋วนี้เล่นบอลเพื่อผ่อนคลายซะแล้ว ..
ถ้าเป็นเมื่อก่อนคง บ่นๆๆๆ เซ็งๆๆ ไปอีกระยะเลย .. เอ้อ .. แก่แล้วนิ ...
แข่งเสร็จก็ไปหาซื้อ เครื่องเกม ... ไอ้ที่จริงในใจก็มะอยากซื้อเลย ..
เห็นพี่ชายทำตัวแล้ว .. เศร้า .. แต่ว่า เอ้า ช่วยอีกสักครั้งละกัน ...
ไปซื้อเครื่องเกมมา 3 เครื่อง หมดเงินไป 27,000 เอ้อ .. เห็นเงินแล้ว..
เก็บมาตั้งนาน ... แค่นี้ยังไม่หมดนี่หว่า ... เอ้าๆๆๆ ...
ก่อนกลับมาก็ให้เงินไว้อีก 11,000 ไว้สำหรับซื้อ TV เอ้า .. ลองดูอีกซักตั้ง ..
ถ้าคราวนี้ทำตัวเหลวแหลก อีก ละก็ คงไม่มีอีกแล้วล่ะ ..
กลับมาถึงห้องก็เหนื่อยมากมาย .. คิดถึง ผลไม้ จัง
เอ้อ แต่ก็กว่าจะเจอ อีก 2 วัน .. ที่จริงการไม่ได้เจอกัน ..
การที่ต้องห่างกันบ้างก็ดีนา .. มันทำให้เราได้คิดถึง ..
แต่ ผลไม้ ก็คงไม่เข้าใจหรอก เพราะว่าเค้าคงอยากจะอยู่ข้างๆเราตลอด ...
ไม่ใช่ว่า ไม่ดีนะ แต่ว่าการที่อยู่กับใครสักคน นานๆ บ่อยๆ ..
มันจะมีปัญหาเกิดขึ้นมากมาย .. ความรู้สึกมันจะหายไป ...
เพราะเรื่องอย่างนี้เคยเจอมาแล้ว .. ยืนยันได้ ..
แต่ว่าตอนนี้คงไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ .. ถ้าจะอยู่ด้วยกัน ..
" เราต้องเข้าใจคนที่เรารัก และคนที่เรารักต้องเข้าใจเรา "
ถ้าทำได้ อนาคต ของคน ทั้ง 2 จะอยู่ด้วยกันอย่างยืดยาว ..
ประโยคนี้มอบไว้ให้กับ ผลไม้ .. และ ขอนไม้กะนกฮูกนา ...
เพื่อความสุขของตัวเอง และคนอื่น ..
คิดถึงนา .. ผลไม้ที่รัก